کارکنان بانک صادرات ایران

امروز یکی از بدترین روزهای کاری، من بود. بدتر از روزهایی که کسری صندوق داشتم ....
موضوع همون حکایت بانک قرض الحسنه هست ..
وقتی دیدم که چهل سال قدمت و سابقه یک شعبه و تلاش و همت همه همکاران گذشته و حال شعبی مثل ۶۴۹ و ۶۴۸ در صندوق یک ماشین گذاشته شد و این شعب به بانک قرض الحسنه مهر ایران تبدیل شد ، خیلی ناراحت و ......
با اینکه خودم هم تعدیل تعداد شعب واجب می دونستم ، ولی این طوری بستن شعب که موجب نارضایتی مردم بشه درست نمی دونم ...
با این که سعی کردم کاسه داغتر از آش نشم ولی نتونستم چیزی ننویسم .
چون حتی اگر این وبلاگ هیچ منفعتی  برای بازدید کنندگانش نداشته باشه ، می تونه برای من یادواره ای از روزهای گذشته ام باشه ...
به امید روزهایی بهتر ...

پ .ن : حقيقت و گل رز هر دو خار دارند